Katedra w Lizbona

Dwie przecznice na wschód od Praęa do Comercio, przy Rua do Alfandega, wznosi się kościół Conceięao Velha. Pomimo zniszczeń spowodowanych trzęsieniem ziemi, w świątyni zachowały się bogato zdobione drzwi manuelińskie – jeden z pierwszych przykładów użycia tego stylu i zapowiedź jego rozkwitu w Betćm. Kościół pełnił dawniej funkcję przytułku: tego rodzaju budowle o niezwykle imponującej architekturze są charakterystyczną cechą wielu miast portugalskich. W odległości 5 minut drogi na wschód, przy Campo das Cebolas. stoi niezwykła budowla – Casa (los Bieos (dom z dziobami)- zdobiona kamieniami, przypominającymi swym kształtem diamenty. To kolejny przykład przepychu, jaki panował w Lizbonie przed 1755 r. Choć budynek na co dzień stoi zamknięty (zwiedzającym udostępnia się jedynie hall, w którym rozwieszono plansze obrazujące historię budowli), co jakiś czas organizowane są tu wystawy i imprezy kulturalne.

Nad Dolnym Miastem góruje lizbońska katedra (Sé, codz. 8.30-18.00): zbudowana w 1150 r. upamiętnia wyzwolenie miasta spod władzy Maurów. Budowla, przypominająca katedrę w Coimbrze, sprawia wrażenie fortecy i zajmuje miejsce, na którym w dawnej Lishbunie wznosił się główny mauretański meczet. Podobnie jak większość portugalskich katedr, cechuje ją styl romański, o czym świadczy rozmiar i rodzaj zdobień. Piękny portal, ogromne rozetowe okna i dwie wieżyczki wieńczące budowlę zdają się zapowiadać wiele, ale po wejściu do środka doznaje się rozczarowania. Choć z rozkazu króla Jana V wnętrze wykończono w stylu rokoko, to podczas trzęsienia ziemi niemal wszystkie zdobienia uległy zniszczeniu, a resztę przerobili restauratorzy, Do czasów obecnych zachowały się jedynie gotyckie grobowce z XIV w., umieszczone za głównym ołtarzem, oraz walący się już X[II-wieczny krużganek. Warto też przyjrzeć się z bliska chrzcielnicy (na lewo od wejścia), którą zdobią azulejos przedstawiające m. in. kazanie św. Antoniego do ryb. W kaplicy obok baptysterium zaciekawić może słynna korkowa szopka bożonarodzeniowa – dzieło Machado de Castro, wybitnego rzeźbiarza portugalskiego z XVIII w.

Katedrę można zwiedzać po wykupieniu biletu (wt,-nd. 10.00-13.00 i 14.00-18.00: 100 esc.). Chcąc zobaczyć barokową zakrystię i mieszczące się w niej niewielkie muzeum trzeba kupić dodatkowy bilet (300 esc.). W muzeum znajdują się relikwie św. Wincentego, sprowadzone do Lizbony w 1173 r. przez Alfonsa I Zdobywcę. Według legendy ciało świętego, który zginął męczeńską śmiercią w Walencji, przypłynęło do brzegów portugalskiej prowincji Algarve w łodzi, eskortowanej przez dwa kruki. Ptaki wróciły potem na miejsce zbrodni, aby wyłupić oczy oprawcom Wincentego. Sprowadzone do stolicy wraz z prochami męczennika, hodowane hyły przez kolejne stulecia i pokazywane turystom odwiedzającym miasto jako jedna z jego największych atrakcji. Do dziś są też symbolem Lizbony (dwa kruki na żaglowcu zdobią herb miasta), Pomimo starannej opieki zakrystianów, ostatni kruk zmarlw 1978 r.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>