Kościoły św. Engracji i św. Wincentego

Przechadzając się po targu, warto zajrzeć do znajdującego się w pobliżu kościoła św. Engracji (Santa Engracia: codz. 9.00-13.00-15.00-19.00). Budowa tej niezwykłej świątyni pełniącej od 1916 r. funkcję panteonu narodowego (wewnątrz m. in. symboliczne groby bohaterów narodowych Portugalii), rozpoczęła się już w1 XVI w. W 1681 r. wielka ulewa zniszczyła kościół do tego stopnia, że wymagał on rekonstrukcji. W 1682 r. przystąpiono do odbudowy, która – z powodu trudności w rekonstrukcji kopuły i z braku pieniędzy – trwała prawie 300 lat. (W portugalskim do dziś funkcjonuje zwrot „obras de Santa Engracia” – prace św. Engracji – na określenie rozpoczętej i nigdy nie zakończonej czynności.) W 1966 r. całość zwieńczono kopułą. Czasami udaje się turystom uzyskać zezwolenie na przejażdżkę windą na samą kopułę, skąd zobaczyć można pusty kościół, a w dali pchli targ, miasto i port.

Znacznie ciekawszą architekturą wyróżnia się pobliski kościół św. Wincentego {Sao Vicente de Fora). Drugi człon portugalskiej nazwy kościoła – de Fora – przypomina o XVI-wiecznym zasięgu miasta. Kościół zbudowano bowiem poza ówczesnymi granicami stolicy. Podczas oblężenia Lizbony na zajmowanym przez kościół terenie znajdowało się obozowisko wojsk Alfonsa I Zdobywcy. Świątynia związana jest nie tylko z kultem oticjal- nego patrona Lizbony – św. Wincentego, ale również z postacią św, Sebastiana, którego kult pojawi! się w Portugalii dość wcześnie. Ołtarz w głównej kaplicy zdobią naturalnej wielkości figury obu męczenników. Kościół, wzniesiony przez nadwornego architekta Filipa II, Włocha Filippo Terziego, cechuje nie spotykana dotychczas w renesansie surowa fasada o geometrycznych liniach. Przechodząc przez krużganki zdobione azttlejos dochodzi się do starego, klasztornego refektarza, mieszczącego od 1855 r. panteon dynastii Braganęa (codz. 10,00-13.00 i 14.00-17.00: 200 esc.). Pochowani są tu wszyscy królowie portugalscy (przeważnie z zachowaniem kolejności), począwszy od Jana IV, który wskrzesił monarchię, aż po Manuela II, który utracił władzę i zmarł na wygnaniu w Anglii w 1932 r. Znajduje się tu m.in. grób Katarzyny Braganęa, wdowy po Karolu II i – zgodnie z tym co mówią miejscowi przewodnicy – „osoby odpowiedzialnej za przeniesienie do Portugalii angielskiego zwyczaju picia herbaty o piątej po południu”.

Spacer na wschód od Alfamy można sobie właściwie darować, chyba że planuje się podróż pociągiem z usytuowanego przy porcie dworca Santa Apolonia . Naprzeciwko, dwie przecznice na południe od kościoła św. Engracji, znajduje się Muzeum Wojskowe (Museu Militar: wt.-sb. 10.00-16.00, nd. i 1.00-17.00: 300 esc.). Wewnątrz zdobionego koryncką fasadą budynku nie ma jednak nic niezwykłego, wystawione w szklanych gablotach militaria przyciągają uwagę tylko nielicznych turystów.

Znacznie hardziej interesujące jest Museu Naeiitnal do Azuiejo (wt. 14.00-18.00, Sr.-nd, 10.00-13.00 i 14,00-18.00: 350 esc.) przy Rua Mądre de Deus 4, niecały kilometr na wschód od Santa Apolonia (dojazd tramwajem #3 i #16 lub autobusem #13). Muzeum mieści się w kościele i na krużgankach Mądre de Deus. Zdobiące tę budowlę XVIII-wieczne płyty, ukazujące sceny z życia św. Antoniego, są zdecydowanie jednymi z najpiękniejszych w Lizbonie. Za największą atrakcję uchodzi jednak wspaniała 36-metrowa panorama miasta, wykonana ok. 1738 r. na tradycyjnych portugalskich azulejos.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>