LIZBONA – OPIS CZ. II

Choć dziś trudno w to uwierzyć, w ciągu kolejnych stuleci Lizbona dwukrotnie przodowała w europejskim rozwoju i handlu. Pierwszy okres prosperity przypada na XV i XVI w., kiedy to Portugalczycy zapoczątkowali serię odkryć: do najsłynniejszych i najznamienitszych należy odkrycie przez Vasco da Gamę drogi morskiej do Indii. Druga faza intensywnego rozwoju przypada na wiek XVIII, kiedy to skolonizowana przez Portugalię Brazylia okazała się prawdziwą „kopalnią’’ złota i diamentów. Oba okresy pozostawiły po sobie niezwykle bogate dziedzictwo kulturowe i historyczne. Panujący w XVI w. Manuel I Wielki zapoczątkował charakterystyczny dla Portugalii i niezwykle dekoracyjny styl, nazwany manuelińskim. W tym czasie powstały główne zabytki Lizbony, czyli wieża i klasztor wBelém. Bardziej ekstrawagancki, choć nieco mniej dekoracyjny, byl styl wieku XVIII, kiedy państwem rządził Jan V. Zasłynął on przede wszystkim jako wręcz obsesyjny twórca Mafry, miasta, którego powstanie było inspirowane wzniesionym przez Filipa II hiszpańskim Eskurialem.

Zarówno XIX, jak i początek XX w. były dla Lizbony okresami poważnych zamieszek politycznych (począwszy od zamachu na Karola I po rewolucję w 1974 r.). Znacznie spokojniej przebiegały zmiany w architekturze, choć w stolicy znaleźć można wiele śladów po rozwijającym się wówczas stylu art nmiveau. W ostatnim dziesięcioleciu do Lizbony ponownie zaczęły napływać pieniądze, rozpoczęto budowę nowych obiektów i odnowę zabytków. W latach 80. stolica Portugalii otrzymała dotację z EU z przeznaczeniem na poprawę sytuacji ekonomicznej, a w 1994 r. miastu przyznano status Kulturalnej Stolicy Europy. Dzięki temu w Lizbonie powstały nowe ośrodki

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>