W kierunku kościoła św. Rocha

Końcowy przystanek Elevador da Gloria znajduje się na szczycie wzgórza, przy Rua de Sao Pedro de Alcántara. Spacerując po otaczających tę ulicę «grodach podziwiać można wspaniały widok na miasto i zamek. Naprzeciwko przystanku, po drugiej stronie ulicy mieści się Instituto do Vinho do Porto, natomiast drogą prowadzącą na lewo od kolejki idzie się w dól do drugiej lizbońskiej świątyni wzniesionej przez Filippo Terziego. Kościół św, Rocha (Igreja de Sao Roque: codz. 8.30-18.00), bo o nim tu mowa, usytuowany przy Largo Trindade Coelho, z zcwnąrrz sprawia wrażenie skromnej i niewyszukanej budowli, tym bardziej że ponura renesansowa fasada została po trzęsieniu ziemi jeszcze bardziej uproszczona. Posępne na pozór wnętrze zaskakuje po oświetleniu pięknem i bogactwem, dlatego warto poczekać na zakrystiana, który po zapaleniu światła chętnie oprowadza po świątyni.

Dumą kościoła jest uważana za największą z dotychczas zbudowanych kaplica św. Jana (Capela de Sao Joao Baptista), ostatnia z kapliczek w lewej nawie bocznej. Ta niewątpliwie dziwaczna-jak na wiek swego powstania – konstrukcja została wzniesiona w 1742 r. na rozkaz przebywającego w Rzymie króla Jana V który chciał w ten sposób uczcić swego patrona i równocześnie wynagrodzić ówczesnemu papieżowi objęcie Lizbony patriarchatem. Kaplicę zaprojektował włoski architekt Vanvitelli, a do jej zbudowania użyto najdroższych materiałów (m.in. kości słoniowej, agatu, porfiru i lazurytu). Ciekawym wyda się z pewnością fakt, iż w rzeczywistości kaplica została skonstruowana w Watykanie po to, aby papież mógł odprawić w niej mszę, a dopiero później dostarczono ją do Lizbony. Najbardziej zadziwia jednak koszt budowy – odpowiednik dzisiejszych 250 tys. funtów szter- lingów. Kolejną ciekawostką są cztery „obrazy olejne” ukazujące scenyz życia Jana Chrzciciela. Tak naprawdę są to niezwykle precyzyjnie wykonane mozaiki azulejos, nad którymi praca musiała trwać co najmniej kilka lat.

Oprócz kaplicy Jana Chrzciciela w kościele św. Rocha znajduje się jeszcze osiem wspaniałych kaplic. Przy dokładniejszym zwiedzaniu cala świątynia urzeka urodą azulejos, malowideł na ścianach i suficie, marmurowych inkrustacji, a także typowo portugalskiej sztuki zdobniczej – talha dourada – polegającej na nakładaniu cienkich płatków złota na drewniane barokowe kolumny.

Tuż obok kościoła mieści się Muzeum Sztuki Sakralnej (Museu de Arte Sacra: wt.-nd. 10.00- 13.00 i 14.00-17.00: 150 esc., w nd. wstęp wolny). Ekspozycja obejmuje malarstwo sakralne z okresu od XVI do XVIII w., a także kolekcje ofiarowanych kościołowi szat liturgicznych, kielichów mszalnych i rozmaitych wydań Biblii. Wśród zbiorów znajdują się też liczne rzeźby, z których uwagę polskiego turysty może przyciągnąć figurka św. Stanisława Kostki,

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>